Je bent niet ‘niet fotogeniek’… je kijkt gewoon te streng.
Je lichaam is het probleem niet. Je blik wel.
Het voelt zo gewoon, je zit op je telefoon een beetje gedachteloos te scrollen en ineens blijf je hangen bij een foto. Een mooie vrouw, mooi licht, het hele beeld klopt. “Zo, wat een prachtige foto. Zoiets zou ik ook wel eens willen, maar zij is superslank.”
Het verhaal dat je bent gaan geloven
En nog voordat je er echt bij stilstaat, kijk je naar beneden en knijp je in je buik: “daar heb ik het lichaam niet voor.” Het voelt bijna logisch, alsof je gewoon heel eerlijk bent naar jezelf. Maar dat is precies waar het fout gaat. Want wat je daar doet, is niet objectief kijken. Het is een verhaal dat je jezelf al zo vaak hebt verteld aannemen voor waarheid.
Dat verhaal ken ik maar al te goed. Met mijn maatje 46 heb ik geen lichaam dat altijd perfect overkomt op beeld. Dat zie ik heus wel. Als ik mijn armen verkeerd houd, lijken ze meteen gigantisch. En als ik niet oplet, komt de onderkin net iets te vaak om de hoek kijken. Dat is wat het is en het is niet ineens weg omdat ik een goede dag heb. Alleen… er is zoveel meer.
Ik heb ook foto’s van mezelf waarbij ik even moet schakelen.Na twee keer knipperen denk ik: wow, wacht… ben ik dit? Dan zie ik ineens iets wat ik normaal gesproken totaal over het hoofd zie. Dat kan een blik zijn, een houding. Iets zachts en krachtigs tegelijkertijd. En niet dat ik me dan ineens perfect voel, maar ik sta mezelf wel toe om iets te zien wat ik normaal gesproken niet durf te bekijken.
Waarom je blijft uitstellen
De meeste vrouwen, mezelf inclusief, kunnen niet neutraal naar zichzelf kijken. Ze zien eerst dat waar ze moeite mee hebben en behandelen dat als een probleem dat eerst opgelost moet worden. Alsof je pas op de foto mag als je lichaam anders is. Wanneer je jezelf ver genoeg en goed genoeg vindt. Dus stel je het uit. Tot er “iets” verandert. Tot je denkt dat je er klaar voor bent.
Dat is de grote valkuil.Want zolang je blijft kijken met dezelfde kritische blik, schuift het moment van ‘goed genoeg’ zijn alleen maar op. Je meet namelijk met een lat die meebeweegt met je onzekerheid.
Een andere keuze
Op een slechte dag kan ik zonder moeite twintig foto’s van mezelf vinden die bevestigen dat ik niet tevreden hoef te zijn. Dat lukt altijd. Maar ik kies ervoor om iets anders te doen. Niet per se comfortabel, maar wel helend. Ik ga voor de camera staan en maak foto’s van mezelf, om vast te leggen wat er óók is. Omdat ik het zat ben om mezelf alleen nog maar op een negatieve manier te bekijken.
Dat is uiteindelijk waar het om draait. Niet of je lichaam perfect is, of dat je fotogeniek bent. Maar of je bereid bent om jezelf op een andere manier te gaan zien, ook als dat ongemakkelijk voelt. Want misschien zit het verschil niet in wat je eraan doet om er anders uit te zien, maar in hoe beperkt je tot nu toe naar jezelf hebt gekeken.
Hoe zonde is het als dat het enige beeld blijft dat je ooit van jezelf hebt gezien…
Klaar om het te proberen?
Ben jij er klaar voor om een nieuwe blik op jezelf te gaan ontwikkelen? Neem vrijblijvend contact op om samen te bespreken wat bij jou past.
