"Je kunt een ander lichaam hebben, maar zolang je hoofd nog het oude verhaal vertelt, verandert er niets."
Jarenlang had ik een vrij simpel plan: eerst afvallen, dan word ik vanzelf blij met mezelf. Eerst dat lijf op orde, daarna volgt de rest wel. Klinkt logisch toch? Alleen… zo werkt het dus niet.
Het grote misverstand: afvallen betekent niet automatisch blij zijn
Zelfs toen ik dertig kilo was afgevallen liep ik nog automatisch naar de grote maten in de winkel. Niet omdat iemand me daarheen stuurde, maar omdat mijn brein vond dat ik daar hoorde. Dus daar stond ik dan, in een pashokje, met een broek waar ik ongeveer twee keer in paste. En terwijl ik daar stond dacht ik vooral: hoe dan? Want ergens weet je heus wel dat je bent afgevallen. De weegschaal liegt niet, de spiegel ook niet echt. Maar mijn hoofd? Die had het memo duidelijk gemist.
Waarom je brein blijft vasthouden aan het oude verhaal
En dat is eigenlijk helemaal niet zo gek. Ons brein is briljant, maar het heeft ook een behoorlijk irritante eigenschap: het houdt hardnekkig vast aan wat het al kent. Veilig, voorspelbaar, vertrouwd. Dus als jij jarenlang hebt rondgelopen met het idee dat je “die dikke vrouw” bent, dan verdwijnt dat verhaal niet ineens omdat je een paar maten kleiner bent geworden.
Je kunt technisch gezien een totaal ander lichaam hebben en je ondertussen nog steeds voelen als de vrouw van daarvoor. Niet omdat je ondankbaar bent of jezelf saboteert, maar omdat je brein nog gewoon in het oude script zit. Dat ding probeert je namelijk te beschermen. Tegen afwijzing, tegen schaamte, tegen dat moment waarop iemand misschien toch iets gemeens zegt. Dus blijft het liever hangen in wat het al kent.
Superhandig soms, maar op dit soort momenten echt rete-irritant.
Positief denken helpt niet genoeg
Wat we dan massaal proberen is het via ons hoofd oplossen. Positief denken. Affirmaties. In de spiegel kijken en tegen jezelf zeggen dat je mooi bent. Allemaal goedbedoeld, maar het helpt voor geen meter.
Het geheime wapen: je zenuwstelsel
Gelukkig hebben we nog iets anders in huis: je zenuwstelsel. Dat systeem slaat ervaringen namelijk niet alleen op als gedachten, maar via zintuigen. Wat je ziet, wat je hoort, wat je ruikt, wat je voelt. Het is de reden waarom je door een bepaalde geur ineens in een ervaring zit van tien jaar geleden. Je hoeft er niet eens bewust aan te denken, je lichaam weet het gewoon.
En precies dat mechanisme gebruik ik tijdens mijn shoots.
Hoe een shoot je oude verhaal kan doorbreken
Wanneer een vrouw hier binnenkomt heeft ze meestal al een heel verhaal over zichzelf klaarstaan. Van het idee dat ze niet fotogeniek is tot het eerst nog een paar kilo kwijt moeten. Ik hoor het zo vaak dat ik het bijna kan voorspellen bij een eerste aanblik.
Maar als ze toch de stap durft te zetten en tijdens een shoot naar zichzelf kijkt op het scherm; haar haar zit goed, haar make-up is freaking mooi en ze draagt een outfit waarin ze zich krachtig voelt… dan wordt het ineens stil. Want het beeld wat ze ziet klopt niet met het verhaal dat ze zichzelf jaren heeft verteld.
Voelen > denken: de kracht van zintuigen
Het is niet zo dat een foto ineens haar hele zelfbeeld oplost, zo magisch werkt het leven helaas niet, maar haar systeem ervaart iets nieuws. Ze ziet zichzelf anders. Ze voelt zichzelf anders. De muziek, de geur, de sfeer… Al die zintuigen samen zorgen ervoor dat die ervaring veel dieper wordt opgeslagen dan alleen een gedachte als: “misschien ben ik toch niet zo lelijk als ik dacht.”
Het wordt een gevoel dat zich vastzet in je lijf. En dat gevoel kun je later weer oproepen. Soms met een beeld, soms met een geur, soms gewoon omdat je ineens denkt aan dat moment waarop je jezelf voor het eerst op een andere manier zag. Er ontstaat een nieuwe ervaring die sterker voelt dan het oude verhaal. En elke keer dat je die ervaring weer oproept, wordt dat nieuwe verhaal een stukje geloofwaardiger.
Dus wat moet je nou eerst aanpakken: je brein of je lijf?
Mijn antwoord: allebei. Samen, niet los van elkaar.
Je hoofd mag best even bijgepraat worden, maar je lijf moet het ook voelen. Pas wanneer die twee samenwerken ontstaat er echt een blijvende verandering. Dat is het moment dat vrouwen met andere ogen naar zichzelf kijken.
En geloof me: dat moment is een stuk krachtiger dan nog tien keer tegen jezelf zeggen dat je “gewoon wat liever voor jezelf moet zijn”.
Klaar om het te proberen?
Ook jouw verhaal kan worden herschreven. Je weet dat je het wilt. je hoeft alleen maar actie te ondernemen.
