“Achter de camera staan is geen toeval, het is een keuze”
Je kent ze vast wel, van die dagen waarop je met z’n allen op pad bent en waarvan je wilt dat je ze nooit vergeet. Pretpark, dierentuin, spontane uitjes, typische vakantiedagen zeg maar. Standaard heb jij de halve dag een telefoon in je hand omdat je ieder moment wilt vastleggen. De kinderen die schaterlachen omdat ze inde achtbaan mogen, de kinderen die huilen omdat de achtbaan toch enger was dan ze dachten en papa die stiekem ook kotsmisselijk is maar dat niet toegeeft. Allemaal kleine momenten die voor jou belangrijk zijn. Alles leg je vast, alles komt voorbij, behalve…. Jij.
Zichtbaarheid uitstellen voelt veilig, maar kost je meer dan je denkt
En ergens voelt dat voor jou als logisch. Je wilt niet op de foto, voelt je onzeker voor de camera. Als je de foto maakt dan hoef je je niet druk te maken over hoe je eruitziet, hoe je staat en of het wel ‘goed genoeg’ is. Dat lijkt misschien veilig of makkelijker, maar het is een verstoplek. Het is een manier om geen confrontatie met je zelfbeeld aan te gaan. Zolang jij niet op de foto staat, hoef je geen mening te hebben over jezelf. Niet of je jezelf wel mooi genoeg vindt, of vrouwelijk. Nee, zolang je niet op beeld staat, kan het ook niet tegenvallen.
Wanneer ben je dan wél goed genoeg?
Slim, ja. Maar ook best wel pijnlijk. Want wanneer mag je dan wel in beeld? Wanneer ben je wel ‘goed genoeg’? Als je weer bent gaan sporten, je lichaam anders is of als je meer zelfvertrouwen hebt? Tja, hoe vaak heb je dat al tegen jezelf gezegd en hoe vaak is dat moment ook daadwerkelijk gekomen?
Precies…
Het probleem is niet je lichaam of je zelfvertrouwen
Het probleem is niet dat je eerst iets moet fixen aan jezelf. Het probleem is dat je wacht op het gevoel dat je krijgt wanneer je in actie komt. Uitstellen tot jij je ‘goed genoeg’ voelt, houdt je vast op je plek. En ondertussen gaat het leven om je heen door, maak je dierbare herinneringen, maar kijk je de foto’s later terug dan sta je nergens op. Niet omdat je er niet bij was, maar omdat je vond dat je niet belangrijk genoeg was om je te laten zien.
Wachten verandert niets. Meedoen wel.
Er zijn genoeg vrouwen die zich ook niet goed genoeg voelen, maar die wel voor de camera stappen. Niet omdat ze zoveel meer zelfvertrouwen hebben, maar omdat ze er klaar mee zijn om zichzelf buiten beeld te houden. Ze doen het ondanks het stemmetje in hun hoofd. En juist daardoor zien ze zichzelf ineens anders terug dan wat ze hadden verwacht. Niet perfect, maar wel echt en vaak voor het eerst in lange tijd; goed genoeg.
Je hoeft niet te weten hoe je moet staan. Je hoeft je niet ineens zeker te voelen. Sterker nog; je hoeft het niet alleen te doen. Als je maar stopt met wachten. Want wat levert dat wachten nou eigenlijk op?
Klaar om het te proberen?
Ook jij hoort thuis op de beelden van dierbare moment. Stop met wachten en geef jezelf de ruimte om je te laten zien.
